Τι ήταν κι αυτό πάλι… Το διάβασα και σχεδόν αυτόματα ήρθε ο συνειρμός: κοντά δυο αιώνες πίσω, στην εποχή της Άγριας (κυριολεκτικά και μεταφορικά) Δύσης, οι αρχές κάθε αξιοσέβαστης πόλης (ο δήμαρχος, ο σερίφης κ.λπ.) τοιχοκολλούσαν αφίσες με φωτογραφίες από τους πιο καταζητούμενους κακοποιούς της εποχής, προσφέροντας αμοιβή (το ύψος της οποίας είχε, προφανώς, διαβάθμιση ανάλογη με τα εγκλήματα ή τον αριθμό των θυμάτων του κάθε «καλού παιδιού») για πληροφορίες σχετικά με τις κινήσεις τους. Για τους χειρότερους και πιο επικίνδυνους από αυτούς, η παρότρυνση προς τους ιδιώτες «κυνηγούς», που συχνά συνεπικουρούσαν (κι ακόμα συχνότερα κέρδιζαν, σ’ αυτή την ιδιότυπη κούρσα θανάτου) τους εκπροσώπους του νόμου στις έρευνές τους, ήταν σαφής: Dead or alive – φέρτε τους ζωντανούς ή νεκρούς…
Ε, λοιπόν, αυτές τις αφίσες του στυλ «δίδεται αμοιβή για…» μου θύμισαν οι κοινές ανακοινώσεις-εκκλήσεις μερικών από τα μεγαλύτερα (πώς αλλιώς να χαρακτηρίσεις τη Microsoft, τη Google και το Facebook;) ονόματα του Διαδικτύου, όχι προς «κυνηγούς κεφαλών», αλλά προς επίδοξους κυνηγούς των κάθε λογής ιών και των δημιουργών τους, οι οποίοι απειλούν (όπως συνέβαινε και την εποχή του Far West), τους φιλήσυχους πολίτες-χρήστες του Internet. Μ‘ άλλα λόγια, όλους εμάς που το αξιοποιούμε καθημερινά για να πληροφορηθούμε, να μάθουμε, να ψυχαγωγηθούμε, να συναντήσουμε δικτυακά τους φίλους μας, αλλά και να ασκήσουμε με τη βοήθειά του πολλές από τις προσωπικές ή επαγγελματικές μας δραστηριότητες καλύτερα, ταχύτερα και ευκολότερα.
Μπροστά στον κοινό κίνδυνο, οι κατά τα άλλα αντίπαλοι έδωσαν (άγνωστο για πόσο καιρό, βέβαια…) τα χέρια κι αποφάσισαν να επικηρύξουν τους κακόβουλους αντιπάλους τους, προσφέροντας μάλιστα ανάλογες αμοιβές-βραβεία στο πλαίσιο μιας κανονικής διαγωνιστικής διαδικασίας, όπως μας πληροφόρησε πρόσφατα το site του BBC… Σε ποιούς απευθύνονται; Στους «friendly hackers», όπως τους κατονομάζει το κείμενο και τσουπ! να ‘τος ο άλλος συνειρμός: αν πάμε πάλι 200 και βάλε χρόνια πίσω, στα χρόνια της Τουρκοκρατίας και λίγο πριν από την επανάσταση, θα δούμε ότι κλέφτες και αρματολοί άλλαζαν συχνότατα καπέλο και ρόλο, ανάλογα με τις συνθήκες και τις περιστάσεις που επικρατούσαν κάθε εποχή, πότε υπηρετώντας τους Τούρκους σε διάφορες αποστολές και πότε στρεφόμενοι εναντίον τους.
Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, κάτι ανάλογο μου φαίνεται ότι γίνεται και τώρα, με τους hackers: άλλοτε γίνονται φίλοι κι άλλοτε εχθροί του συστήματος, ενός συστήματος που τους χρησιμοποιεί (με το αζημίωτο, φυσικά, για τους ίδιους) ώστε αρχικά να ανακαλύψουν για λογαριασμό του και στη συνέχεια να το βοηθήσουν να κλείσει τις όποιες «κερκόπορτες» παραμένουν ανοικτές στο λογισμικό των μεγάλων και στο Internet γενικότερα, προκειμένου να ζήσουμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα, σε ένα ασφαλέστερο για όλους Διαδίκτυο…
Πόσο αποτιμάται το «αζημίωτο»; Ανάλογα με το μέγεθος της «τρύπας» που θα αποκαλύψει ο καθένας, κάπου ανάμεσα σε 300 και 5000 δολάρια, χωρίς να αποκλείεται και κάτι τις περισσότερο, αν η «κριτική επιτροπή», η οποία απαρτίζεται από στελέχη των παραπάνω γιγάντων, αποφασίσει ότι αξίζει τον κόπο! Όλοι μπορούν να πάρουν μέρος στο κυνήγι του θησαυρού, μεγάλοι και παιδιά; Ναι, αρκεί να μην προέρχονται από χώρες που οι ΗΠΑ θεωρούν «κακές», δηλ. την Κούβα, το Ιράν, τη Βόρεια Κορέα και τη Συρία. Μάλιστα, όσοι συμμετάσχουν θα έχουν και «φροντιστηριακή» βοήθεια (ξέρετε, τώρα… σκονάκια κ.λπ.), σχετικά με τα θέματα που οι μεγάλες τεχνολογικές εταιρίες θεωρούν SOS…
Μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως ειδικά η Microsoft έχει «καεί» πολλές φορές από τέτοιες «τρύπες» στην ασφάλεια του λογισμικού της (μόλις πρόσφατα προειδοποίησε τους απανταχού χρήστες για την πιθανότητα κακόβουλου ελέγχου των υπολογιστών τους, μέσω μολυσμένων αρχείων εικόνων TIFF) κι ίσως αυτός να είναι ο λόγος που διαθέτει παράλληλα δικό της πρόγραμμα «επικηρύξεων», το οποίο και έχει προικίσει με προϋπολογισμό της τάξεως των 100.000 δολαρίων!
Ας μη γελιόμαστε, πρόκειται για έναν ακόμη κρίκο στην ίδια αλυσίδα με τη μόνη διαφορά ότι η αλυσίδα κλείνει κύκλο, αφού έχει πολίτες, κλέφτες, αστυνόμους και πάλι κλέφτες που βοηθούν τους αστυνόμους να ασφαλίσουν τις πόρτες και να αφήσουν κερκόπορτες, ώστε να κληθούν νέοι κλέφτες να γίνουν αστυνόμοι κ.ο.κ.
Μια ακόμη ερμηνεία θα μπορούσε να είναι ότι οι επονομαζόμενοι κυρίαρχοι της πληροφορικής σήμερα, παραδέχονται την αδυναμία τους να προβλέψουν τις «τρύπες» ασφαλείας και με τη σειρά τους «εξαγοράζουν» τις υπηρεσίες πρόθυμων hackers που θα τους αποκαλύψουν τα κενά.
Προσωπικά πάντως έχω μία απορία. Τι θα γίνει αν ο αμειβόμενος hacker «προσκρούσει» πάνω σε παραβίαση ασφαλείας από κρατικές υπηρεσίες …ασφαλείας, ποια θα είναι η αντιμετώπιση.
Για να δούμε, λοιπόν, τι θα κάνουν οι νέοι «αρματολοί» απέναντι στους παλιούς φίλους και συναδέλφους τους, «κλέφτες»…
Θα ήταν ίσως ενδιαφέρουσα μία εξέλιξη όπου οι «κλέφτες» έβρισκαν τρόπο να συνασπιστούν και να διαπραγματευτούν τις «τιμές» για την «παροχή υπηρεσιών» τους προς τους οργανισμούς που επιθυμούν «προστασία».
Πάντως, όλα αυτά δεν πρέπει να μας κάνουν εντύπωση αφού μιλάμε για ένα οικοσύστημα, στο οποίο ισχύουν οι κανόνες της φυσικής επιλογής, της προσαρμογής στο περιβάλλον και φυσικά της ισορροπίας προσφοράς και ζήτησης.
