του Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη
Ήρθανε δύσκολοι καιροί, λέει σ’ ένα τραγούδι του, ο αείμνηστος Μανώλης Ρασούλης. Καιροί σποράς και καιροί θερισμού, λένε κάπου οι Ψαλμοί του Δαυίδ. Με άλλα λόγια, ό,τι σπείραμε, τώρα το θερίζουμε.
Καταρρέοντας το μοντέλο της Μεταπολίτευσης, αφήνει πίσω του έναν ερειπιώνα, πάνω στον οποίο θα κληθούμε να οικοδομήσουμε το νέο. Θα είναι εύκολο; Θα γίνει γρήγορα; Ερωτήματα που ζητούν εναγωνίως απαντήσεις, οι οποίες, κάθε άλλο, παρά εύκολες είναι.
Και στα χαλάσματα πάνω ο σκυλοκαυγάς εκείνων που οδήγησαν τον τόπο σε τούτη τη μοιραία κατάσταση. Οι ένοχοι του εγκλήματος, φορώντας τη τήβεννο του εισαγγελέα με υψωμένο το δείκτη του χεριού απευθύνουν το δριμύ κατηγορώ τους, αντί να αποσυρθούν στη μετάνοια και να προσεύχονται για τη λήθη.
Το εκτεταμένο δίκτυο συνενοχής περιλαμβάνει το πολιτικό σύστημα, το πελατειακό κράτος, τις αλαζονικές συντεχνίες και τη μικροδιαπλοκή ενός μεγάλου τμήματος του πληθυσμού. Αυτές οι δυνάμεις, συντηρητικές και οπισθοδρομικές, δίνουν την μέχρι εσχάτων μάχη τους για την διατήρηση της θέσης τους και στην επόμενη μέρα. Έτσι όμως, καταδικάζουν την κοινωνία ολάκερη στον μαρασμό και την εξαθλίωση.
Το χέρσο χωράφι της αδράνειας όμως, δεν μπορεί να γίνει ο λειμώνας της ανθοφορίας. Χρειάζεται προσπάθεια και κάματος για να βλαστήσει και να καρπίσει το δέντρο της δημιουργίας. Και για να γίνει αυτό, θα πρέπει οι υγιείς δυνάμεις αυτού του τόπου να ορθώσουν το ανάστημα τους και να αντιστρατευτούν, να δώσουν μάχες, να παλέψουν. Η νοοτροπία της αδιαφορίας και τη μη συμμετοχής, η αντίληψη ότι όλα είναι χαμένα εκ των προτέρων, η απαισιοδοξία, δεν είναι καλοί σύμβουλοι αυτή την ώρα.
Η εποχή είναι δύσκολη. Το σταυροδρόμι είναι μπροστά μας. Η απόφαση θα είναι δική μας. Θα συνεχίσουμε φαταλιστικά να πιστεύουμε στη μοιραία κατάληξη ή θα παλέψουμε να βγούμε από το τέλμα; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα κρίνει την πορεία της χώρας για τις επόμενες δεκαετίες. Η ιστορία δε συγχωρεί. Οι ερχόμενες γενιές το ίδιο.
