του Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη
Αμήχανη μπροστά στο σταυροδρόμι της ιστορίας, προσπαθεί να προσανατολιστεί ποιο δρόμο θα διαλέξει. Η Ελλάδα, σαν ήρωας αρχαίας τραγωδίας, θα πρέπει να επιλέξει και να πορευτεί ζώντας πλέον με την επιλογή της αυτή τις επόμενες δεκαετίες.
Οι εκατό, περίπου, ημέρες που απέμειναν μέχρι τον ερχομό της άνοιξης, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα συγκλονίσουν, θα ανατρέψουν, θα καθορίσουν την πορεία. Αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς. Το ερώτημα είναι απλό και αμείλικτο: τι θα προκύψει και πως θα το διαχειριστεί η χώρα;
Η διαχείριση της αλλαγής, είναι από μόνη της μια πολύ δύσκολη υπόθεση. Η διαχείριση της ιστορικής αλλαγής είναι ακόμη δυσκολότερη, αν αναλογιστεί κανείς, ότι η ελληνική κοινωνία, μεταπολεμικά, παρέμεινε μια κλειστή κοινωνία, μια κοινωνία που διατήρησε ακόμη και προνεωτερικούς θεσμούς, προκειμένου να αποφύγει τον αναγκαίο εκσυγχρονισμό, τον οποίον υιοθέτησαν και ανέπτυξαν οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές κοινωνίες.
Την διαχείριση αυτής της αλλαγής θα κληθούν να διεκπεραιώσουν όχι μόνο το πολιτικό προσωπικό της χώρας, – το οποίο οικεία βουλήση αυτοαπαξιώνεται καθημερινώς, – αλλά και οι ίδιοι οι πολίτες.
Αυτό το στοίχημα όμως είναι που ενέχει τους περισσότερους κινδύνους, αφού το έλλειμμα παιδείας που καταγράφεται εδώ και δεκαετίες, είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει σε επιλογές, οι οποίες θα μας οδηγήσουν ανεπιστρεπτί πίσω στο παρελθόν, σημειώνοντας μια από τις μεγαλύτερες κοινωνικές οπισθοδρομήσεις στην ευρωπαϊκή ιστορία.
Οι κραυγές, τα συνθήματα, η έξαρση του θυμικού, κάθε άλλο παρά χρήσιμα και δημιουργικά είναι στις κρίσιμες τούτες ώρες. Απαιτείται σύνεση, ψυχραιμία, νηφαλιότητα.
Αν η χώρα έχει μια ελπίδα να επιβιώσει από τη συστημική κρίση που την μαστίζει, αυτή δεν είναι άλλη από την προσπάθεια που θα καταβάλλουν εκείνες οι δυνάμεις της κοινωνίας που έχουν γαλουχηθεί με τις αρχές της προσπάθειας, της δημιουργίας, της προκοπής, μακριά από κρατικοδίαιτες εξαρτήσεις, μικροκομματικούς υπολογισμούς και ακραίες ιδεοληψίες.
Οι δυνάμεις αυτές, είτε με τον εύκολο είτε με τον δύσκολο τρόπο, θα έρθουν στο προσκήνιο και θα αναλάβουν το μερίδιο της ευθύνης (που είναι μεγάλο) για την έξοδο από την κρίση. Αν δειλιάσουν, αν υποχωρήσουν, αν δεν αποτολμήσουν το άλμα προς τα εμπρός θα φέρουν ακέραια την ιστορική ευθύνη. Μα τότε θα είναι αργά.
