Ριζικές αλλαγές σε τομείς όπως είναι οι Τηλεπικοινωνίες και τα ψηφιακά έργα, θεωρεί απαραίτητες, σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Κυριάκος Πιερρακάκης.
Σε άρθρο του στη στήλη «By Invitation» του Economist, μεταξύ άλλων, αναφέρεται στο κατακερματισμένο ρυθμιστικό καθεστώς που διέπει τις Τηλεπικοινωνίες, «κλάδος υψηλής κεφαλαιακής έντασης με περιθώρια που συρρικνώνονται, αλλά απαραίτητος για την ψηφιακή ανταγωνιστικότητα» όπως σημειώνει και εξηγεί:
«Σήμερα στην Ευρώπη, οι τηλεπικοινωνιακοί πάροχοι αντιμετωπίζουν 27 διαφορετικά ρυθμιστικά καθεστώτα και χρειάστηκε να περάσουν από 27 ξεχωριστές δημοπρασίες φάσματος 5G. Αυτό το μωσαϊκό κανονισμών αυξάνει το κόστος, καθυστερεί την ανάπτυξη και δυσχεραίνει την επίτευξη κλίμακας.
Αντίθετα, η Αμερική έχει έναν μόνο ρυθμιστή, την Ομοσπονδιακή Επιτροπή Επικοινωνιών, και μία ενιαία διαδικασία κατανομής φάσματος. Στο μεταξύ, η Κίνα προχώρησε ακόμη περισσότερο, κατανέμοντας το φάσμα διοικητικά στους παρόχους, αντί να το δημοπρατεί, αναγνωρίζοντας ότι η αξία του 5G δεν βρίσκεται στα έσοδα από τις δημοπρασίες αλλά στις εφαρμογές και τις υπηρεσίες που επιτρέπει.
Η θέση της Ευρώπης σε αυτό το ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο υπήρξε παράδοξη. Τα τελευταία χρόνια, ο παγκόσμιος ανταγωνισμός για τις ψηφιακές υποδομές εξελίχθηκε σε πλήρη στρατηγική αντιπαλότητα. Ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση στερούνταν μιας συνεκτικής απάντησης, οι ευρωπαϊκές εταιρείες βρίσκονταν συχνά στο επίκεντρο των πιο σημαντικών εξελίξεων—ως κορυφαίοι πάροχοι υποδομών, προτύπων και καινοτομίας στο 5G. Με άλλα λόγια, η Ευρώπη διέθετε πολλά από τα εργαλεία αλλά της έλειπε η κοινή πολιτική για να τα μετατρέψει σε μακροπρόθεσμη βιομηχανική ισχύ.
Στη δική μου χώρα, την Ελλάδα, επιχειρήσαμε να απαντήσουμε σε αυτήν την πρόκληση σε εθνικό επίπεδο. Διατηρήσαμε το 25% των εσόδων από τις δημοπρασίες 5G για να δημιουργήσουμε ένα ειδικό ταμείο που θα επενδύει σε εταιρίες που αναπτύσσουν εφαρμογές βασισμένες στο 5G. Αυτό αντικατοπτρίζει την αναγνώριση ότι στην ψηφιακή εποχή οι υποδομές από μόνες τους δεν αρκούν. Η καινοτομία πάνω σε αυτές τις υποδομές είναι που τροφοδοτεί την ανάπτυξη.
Αν η Ευρώπη είχε υιοθετήσει μια συντονισμένη ή ακόμη και ενιαία ρυθμιστική προσέγγιση, ένα ενιαίο πλαίσιο δημοπρασιών και έναν κοινό μηχανισμό χρηματοδότησης για στρατηγικές επενδύσεις τεχνολογίας σε εφαρμογές 5G, ίσως να είχε τοποθετηθεί πιο πειστικά ως παγκόσμιος ηγέτης στην καινοτομία που βασίζεται στο 5G. Το κόστος ευκαιρίας του κατακερματισμού μετριέται όχι μόνο σε χαμένη αποδοτικότητα, αλλά και σε χαμένη ανταγωνιστικότητα».
Σύμφωνα με τον κ. Πιερρακάκη «η δεύτερη απαιτούμενη αλλαγή είναι να ευθυγραμμίσουμε τη ρύθμιση με τις αναπτυξιακές προτεραιότητες του μέλλοντος, όχι του παρελθόντος».
Αναφέρεται στις δημόσιες συμβάσεις και την σχετική οδηγία της ΕΕ και υπογραμμίζει: «Εδώ τα παραδοσιακά έργα κατασκευών προχωρούν πολύ πιο γρήγορα από τα ψηφιακά ή καινοτομικά έργα. Αυτή η απόκλιση δεν είναι μόνο διαδικαστική—αντικατοπτρίζει τις αναπτυξιακές προτεραιότητες μιας εποχής όπου οι φυσικές υποδομές κυριαρχούσαν στη στρατηγική σκέψη.
Σήμερα, η διάρκεια ζωής των ψηφιακών έργων μετριέται συχνά σε μήνες. Στην Ευρώπη, όμως, οι χρόνοι για την ανάθεση και ολοκλήρωσή τους μετρώνται σε χρόνια. Αν χρειάζεται περισσότερο για να προμηθευτούμε ένα σύστημα ψηφιακής ταυτότητας ή μια δημόσια πλατφόρμα ηλεκτρονικής υγείας από ό,τι για να ασφαλτοστρώσουμε έναν αυτοκινητόδρομο, τότε το θεσμικό πλαίσιο ασκεί σαφώς τροχοπέδη στις φιλοδοξίες».
