H γνωστή παλιά καλή ιστορία. Να ψάχνουμε αυτό που βρίσκεται μακριά μας –ενίοτε και σε διεθνείς επεγδυτές- και να κλωτσάμε αυτό που είναι μπροστά μας.
Ακόμα και τη βασική μας αρχή να επενδύσουμε στα σίγουρα κοιτώντας το παρελθόν έχουμε παραβεί, διότι θα βλέπαμε «δια γυμνού οφθαλμού», ποιος έχει συμβάλλει τα τελευταία 20 χρόνια στην οικονομία της χώρας.
Κάπως έτσι συμβαίνει και με τις επενδύσεις, που αναζητούνται σε κάθε ήπειρο και γωνιά του ορίζοντα, για να κερδίζουν οι επιτήδειοι «ενδιάμεσοι», ενώ η μεγαλύτερη επένδυση έχει γίνει εδώ και πολλά χρόνια και συνεχίζει ακόμη να αποδίδει με υψηλούς ρυθμούς, παρά την ασυνέπεια και ενίοτε την «περιφρόνηση» της Πολιτείας.
Κινητολατρία και Κεραιοφοβία
Καλά το καταλάβατε, μιλάμε για την κινητή, η οποία πλέον από τηλεφωνία, έχει γίνει οικονομία. Τώρα πώς γίνεται, η ίδια η Πολιτεία που τόσα πολλά στηρίζει στην υπερφορολόγηση της κινητής, να βάζει προσκόμματα στην ανάπτυξη ενός οικοσυστήματος που της φέρνει έσοδα, είναι και αυτό μέσα στα παράλογα που συμβαίνουν γύρω μας. Δεν είναι το μόνο, αλλά είναι σίγουρα αξιοπρόσεκτο!
Και να πει κανείς ότι όλα αυτά τα νομοθετικά προσκόμματα έχουν κάποια βάση, έστω και σαθρή, άντε να το δεχθούμε, όπως αποδεχόμαστε μοιρολατρικά την ατυχία να βρεθούν αρχαία σε εκσκαφή οικοδομής.
Όμως, μετά από 20 χρόνια που δεν υπάρχει Έλληνας χωρίς κινητό, κατά ένα μαγικό τρόπο ένας μεγάλος αριθμός συμπολιτών μας πιστεύει ότι οι σταθμοί βάσης βλάπτουν σοβαρά την υγεία. Όλοι θέλουν τα αγαθά της κινητής αλλά οι κεραίες πρέπει να είναι στον διπλανό δήμο!
Είναι προφανές ότι κάποιοι τοπικοί άρχοντες προτιμούν να συντηρούν την κεραιοφοβία τόσο για λόγους μικροπολιτικού συμφέροντος, όσο και για σκοπούς που βρίσκονται στη σφαίρα της παράνοιας ή απλά της στείρας αντίδρασης. Ογκώδης Άγνοια, Κτηνώδης (Πολιτική) Δύναμη!
Και για να μη μας θεωρείτε υπερβολικούς στο You Tube υπάρχουν αρκετά video με «υπεύθυνους» πολίτες οι οποίοι σπάνε με βαριοπούλες πανάκριβους σταθμούς βάσης, τους οποίους κάποιοι αγόρασαν, για να επενδύσουν στη χώρα!
Μην κάνετε το λάθος να σκεφθείτε ότι αυτό συνέβαινε μόνο στην κινητή, ως απόρροια της τεχνοφοβίας της μικροπολιτικής ή της εξαίρεσης.
Δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς μακριά για να βρει τρανταχτά παραδείγματα αντίδρασης σε σοβαρές επενδύσεις και όχι απαραίτητα από ομάδες παραπλανημένων πολιτών, αλλά εξαιτίας της αγκύλωσης των υπηρεσιών και των απαρχαιωμένων και περίπλοκων μηχανισμών του κράτους.
Θυμηθείτε την περιπέτεια των υδροπλάνων, την επική ιστορία του Κόστα Ναυαρίνο και τις πρόσφατες δικαστικές παλινωδίες για την επένδυση στο Ελληνικό και αναρωτηθείτε αν υπάρχει κάποιου είδους αυτόματη αντίδραση στις αλλαγές, η επονομαζόμενη ενίοτε και «Αλλαγοφοβία»!
Γιατί έτσι!
Πολλές φορές έχουμε αναρωτηθεί αν προ κρίσης και επί εποχών εθνικού βολέματος θα γίνονταν όλες αυτές οι αλλαγές περί απλοποίησης μηχανισμών και γραφειοκρατίας και αν θα ήταν αναγκαίες όλες αυτές οι επώδυνες παρενέργειες, μόνο και μόνο για να διατηρηθούν για όσο γίνεται περισσότερο, φορείς, οργανισμοί και αντιπαραγωγικές θέσεις που βλέπουν την «αξιολόγηση», σαν την μεγάλη απειλή.
Την ίδια ώρα που ο ιδιωτικός τομέας έχει πληρώσει βαρύτατο τίμημα 1.000.000 θέσεων, τις οποίες κατείχαν στελέχη που δεν τους δόθηκε καν η ευκαιρία της αξιολόγησης.
Θα πείτε τώρα τι λέει αυτός, και τι κρίση κοινωνικής δικαιοσύνης τον έπιασε;
Είναι, αγαπητοί φίλοι, επειδή ο τομέας της τεχνολογίας συγκεντρώνει πολλά και άξια στελέχη που ακόμη φεύγουν στο εξωτερικό σε αναζήτηση καλύτερης τύχης, ή -πολλοί τολμηροί- βρίσκονται στην γραμμή των startups και χάνουν τον ενθουσιασμό τους μπροστά στα γκισέ της εφορίας.
Σε δημόσιο νοσοκομείο που πήγα για εξετάσεις, με παραπεμπτικό από το on line ηλεκτρονικό σύστημα, το πρώτο που μου ζήτησαν ήταν βιβλιάριο. Τους ρώτησα: «Γιατί; αφού έχω τον μοναδικό μου ΑΜΚΑ και την ταυτότητα μου». Η κυρία με κοίταξε πάνω από τα γυαλιά της και μου είπε …«Γιατί έτσι!».
Πτωχός, πλην Εργατικός και Αποτελεσματικός!
Δεν ξέρω αν ο αθόρυβος και αποτελεσματικός Δημήτρης Πτωχός, θα είναι πλουσιότερος σε ευθύνες και χρησιμότερος ως Γενικός Γραμματέας Συντονισμού, αλλά από τη θέση του επικεφαλής του γραφείου Στρατηγικού Σχεδιασμού του πρωθυπουργού που ήταν μέχρι πρότινος, αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την πρώτη φουρνιά των επενδυτών που «είδαν Ελλάδα». Σχεδόν δύο χρόνια μετά, Κινέζοι, Αμερικανοί και Κορεάτες, λένε το όνομά του και το στόμα τους στάζει μέλι.
Πάντως, αν κάποια σημεία θα μείνουν στη ιστορία, θα είναι η αναβάθμιση του λιμανιού του Πειραιά, με τη μετατροπή του σε τεχνολογική-εμπορευματική πύλη, καθώς και το Σύζευξις ΙΙ.
Ιδανικό θα ήταν ότι κερδίσαμε σε επίπεδο σχεδιασμού, να το μεταφέρουμε σε κέρδος και σε επίπεδο Συντονισμού. Αν μάλιστα παραδεχθούμε ότι η χώρα έχει μπει σε προεκλογική περίοδο τότε, ελλείψει υποσχέσεων, ίσως δούμε και κάποια έργα.
