Ανταμείφθηκε η επιμονή της διοίκησης του ΟΤΕ και το Υπουργείο Απασχόλησης τελικά πείστηκε ότι, τα αντικίνητρα για την εφαρμογή προγραμμάτων εθελούσιας αποχώρησης απλά δημιουργούσαν συνωστισμό στην έξοδο. Το πρόβλημα ήταν ότι το κράτος ήθελε να φορολογήσει τις παροχές αποχώρησης, με βάση τις ρυθμίσεις που εφαρμόζονται για τα bonus και προβλέπουν παρακράτηση τους μέχρι και 90%!
Ουσιαστικά δεν επρόκειτο για φορολόγηση αλλά για …κατάσχεση! Ταυτόχρονα, οι εθελουσίως αποχωρούντες, δεν θα είχαν την δυνατότητα αυτασφάλισης, με αποτέλεσμα να βρίσκονται «κολλημένοι», μερικά χρόνια πριν τη σύνταξη.
Έτσι λοιπόν βρέθηκε το Αυγό του Κολόμβου και ο Κουτρουμάνης παραδέχθηκε ότι ασφαλιστικά και κρατικά ταμεία αναπόφευκτα είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Αν λοιπόν άνοιγε την έξοδο αποχώρησης στις πρώην ΔΕΚΟ, χωρίς να περιμένει να τους τα πάρει στην πόρτα, ενώ ταυτόχρονα οι εξερχόμενοι αποδεχόταν κρατήσεις για αυτασφάλιση, τότε τουλάχιστον για μια διετία ή τριετία θα μπορούσε να διασφαλιστεί μια ασφαλής γέφυρα προς τη συνταξιοδότηση και μία ασφαλής ροή εισφορών.
Βέβαια το άνοιγμα της «Κουτρουμάνιου Πύλης» δεν έγινε μόνο για τα μάτια του ΟΤΕ, αλλά γενικότερα για να κάνει πιο ελκυστικές τις προσφορές αποκρατικοποιήσεων των υπαρχόντων ΔΕΚΟ.
Ειδικά για τον Οργανισμό τα οφέλη θα ήταν πολλαπλά. Μια επιχείρηση με καίριο ρόλο στις τηλεπικοινωνίες και κατ’επέκταση στην ελληνική οικονομία, θα μπορούσε να ελαφρύνει τα λειτουργικά της κόστη, ενώ μερικές εκατοντάδες υπάλληλοι σε «προσυνταξιοδοτικη» ηλικία, δεν θα έψαχναν για «μεροκάματα» προκειμένου να συμπληρώσουν ένσημα.
Για τον ΟΤΕ, ανοίγουν μεγαλύτερες προοπτικές, αφού από καιρό τώρα ο Πρόεδρος και Δ/νων Σύμβουλος είχε επισημάνει ότι ο Οργανισμός μπορεί να λειτουργήσει χωρίς πρόβλημα με 1500 έως 2000 εργαζόμενους λιγότερους.
Αυτό ταυτόχρονα θα σήμαινε αλυσιδωτές συνέπειες όσον αφορά την ανταγωνιστική θέση του ΟΤΕ, καθώς το κοστοστρεφές πλάνο θα ήταν ευνοϊκότερο και δεν θα χρειαζόταν διάφορες αλχημείες και μπρα ντε φερ για να πάρει τις εγκρίσεις της ΕΕΤΤ.
Σε απλά ταμειακά δεδομένα πάντως, μία εθελούσια ρύθμιση για 2.000 εργαζόμενους οι οποίοι θα λάμβαναν το 40% των τρεχουσών αμοιβών τους για 2 ή 3 χρόνια και το κόστος αυτασφάλισης θα αναλάμβανε ο ΟΤΕ, εκτιμάται ότι θα εξοικονομούσε περίπου 150 εκατομμύρια σε βάθος τριετίας, κάτι λιγότερο από ότι εξοικονόμησε το τριετές πλάνο περικοπών της ΕΣΣΕ που ισχύει από τη αρχή του έτους. Μένει ακόμα να λυθεί το θέμα της διαδοχικότητας της ασφάλισης, αλλά μάλλον πρόκειται για τεχνική λεπτομέρεια που θα διευθετηθεί.
Βέβαια, όλα τα παραπάνω δεν είναι παρά ασκήσεις επί χάρτου, αφού αν και η σημερινή διοίκηση της ΟΜΕ-ΟΤΕ δεν είναι καθόλου αρνητική σε μια εθελουσία με παρόμοιους όρους, κανείς δεν εγγυάται ότι μετά τις 19 Μαΐου -ημερομηνία κατά την οποία θα πραγματοποιηθούν αρχαιρεσίες στην ΟΜΕ-ΟΤΕ- θα προκύψει μια διοίκηση με ανάλογες προθέσεις.
