Βαδίζουμε πλέον στο 2026 με μια περίεργη αντίφαση. Σχεδόν όλοι οι οργανισμοί έχουν κάνει κάτι με την Τεχνητή Νοημοσύνη. Πιλοτικά projects, εργαλεία για την καθημερινότητα, αυτοματισμούς σε επιμέρους διαδικασίες. Κι όμως, αν μιλήσεις κατ’ ιδίαν με CEOs και διοικήσεις, η ίδια φράση επανέρχεται, “Δεν είμαστε σίγουροι τι ακριβώς μας αποδίδει”. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι η υιοθέτηση της ΤΝ. Είναι το συνολικό Return On Investment. Και πιο συγκεκριμένα: γιατί τόσες πρωτοβουλίες ΤΝ δείχνουν “εντυπωσιακές”, αλλά δεν μεταφράζονται ποτέ καθαρά σε επιχειρησιακά αποτελέσματα.
Αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου, το πραγματικό θέμα του 2026.
Τα προηγούμενα χρόνια κινηθήκαμε με μια λογική πειραματισμού. Και σωστά. Όμως ο πειραματισμός, αν δεν μετατραπεί σε δομική αλλαγή, αρχίζει να κουράζει. Όχι επειδή η τεχνολογία δεν αποδίδει, επειδή ο οργανισμός δεν έχει αλλάξει τον τρόπο που μετρά, αποφασίζει και αναλαμβάνει την ευθύνη. Σε αρκετές ελληνικές και ευρωπαϊκές επιχειρήσεις, βλέπουμε το ίδιο μοτίβο. Η ΤΝ μπαίνει σε αποσπασματικά σημεία, customer support, reporting, marketing, development. Οι ομάδες κερδίζουν χρόνο. Οι δείκτες δείχνουν βελτίωση. Αλλά στο επίπεδο διοίκησης παραμένει ένα ερώτημα, “πού ακριβώς μεταφράζεται αυτό σε καθαρό αποτέλεσμα;”
Εκεί αποκαλύπτεται το πρώτο πρόβλημα. Οι περισσότεροι οργανισμοί μετρούν την ΤΝ με λάθος τρόπο. Μετρούν το activity και όχι αποτέλεσμα. Μετρούν ώρες που “εξοικονομήθηκαν”, όχι όμως αποφάσεις που βελτιώθηκαν. Και κυρίως, δεν έχουν συνδέσει την τεχνητή νοημοσύνη με κρίσιμες ροές εσόδων, κόστους ή ρίσκου. Το δεύτερο πρόβλημα είναι πιο βαθύ. Ακόμη και όταν υπάρχει αποτέλεσμα, δεν είναι σαφές ποιος το κατέχει. Ποιο στέλεχος έχει την ευθύνη όταν μια αυτοματοποιημένη απόφαση αποτυγχάνει; Ποιος αποφασίζει πότε το σύστημα “πάει μόνο του” και πότε πρέπει να σταματήσει; Σε πολλές περιπτώσεις, αυτές οι ερωτήσεις απλώς αιωρούνται.
Γι’ αυτό και βλέπουμε AI initiatives να μένουν μόνιμα στο στάδιο του “υποσχόμενου”. Όχι επειδή δεν λειτουργούν, αλλά επειδή δεν εντάχθηκαν ποτέ σε ένα ξεκάθαρο πλαίσιο διοικητικής ευθύνης. Αν το 2026 θέλει να είναι χρονιά ουσιαστικής απόδοσης, και όχι απλώς τεχνολογικής παρουσίας, υπάρχουν ορισμένα πρακτικά σημεία που δεν μπορούν άλλο να αγνοούνται.
- Κάθε σοβαρή πρωτοβουλία AI πρέπει να συνδέεται με ένα συγκεκριμένο επιχειρησιακό ερώτημα. Όχι “πού αλλού μπορούμε να βάλουμε ΤΝ”, αλλά “ποια απόφαση σήμερα μας κοστίζει περισσότερο επειδή λαμβάνεται αργά, αποσπασματικά ή με ελλιπή δεδομένα”.
- Η ΤΝ δεν μπορεί να “ανήκει” σε projects. Πρέπει να ανήκει σε ανθρώπους. Στελέχη που φέρουν την ευθύνη τόσο για το αποτέλεσμα όσο και για το ρίσκο που παράγει η αυτοματοποιημένη απόφαση.
- Όσο η ΤΝ αντιμετωπίζεται ως εργαλείο επιμέρους ομάδων, η αξία της παραμένει αποσπασματική. Όταν όμως ενσωματώνεται δομικά στον τρόπο που λειτουργούν οι βασικές επιχειρησιακές ροές – logistics, risk management, forecasting – τότε η απόδοσή της γίνεται μετρήσιμη και εκεί ακριβώς κρίνεται η διαφορά.
- Και τέλος, ίσως το πιο δύσκολο, η ηγεσία πρέπει να πλησιάσει τα συστήματα, για να κατανοήσει τον μηχανισμό παραγωγής αποφάσεων. Στο 2026, η απόσταση από αυτόν τον μηχανισμό δεν είναι επιλογή ουδετερότητας, αλλά πηγή επιχειρησιακού ρίσκου.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν η Τεχνητή Νοημοσύνη λειτουργεί. Το ερώτημα είναι αν οι οργανισμοί είναι έτοιμοι να τη συνδέσουν με πραγματική ευθύνη, πραγματικό αποτέλεσμα και πραγματικές αποφάσεις. Αυτό θα ξεχωρίσει τους επόμενους μήνες. Όχι ποιος “έβαλε AI”, αλλά ποιος τόλμησε να την κάνει τμήμα του συνολικού διοικητικού μοντέλου.
Γράφει ο Νώντας Συρράκος, Σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας
